ก่อนอ่าน (เผื่อผู้ไร้เดียงสาหลงเข้ามา)
1. นี่เป็นเรื่องราวของชายรักชาย รับไม่ได้อย่าอ่าน และอย่ามาบอกว่ารับไม่ได้
(เพราะกุจะรำคาญ)
2. นี่คือเรื่องที่แต่งขึ้นจากจินตนาการเท่านั้น ไม่มีเนื้อหาส่วนใดเกี่ยวข้องกับชีวิตจริงของสมาชิกวงอราช
เรื่องนี้แต่งขึ้นในปีพ.ศ. 2547
Special HBD Sho x Masaki : Long love letter
เสียงเปียโนพริ้มแผ่วกังวาลไปตามสายลม นิ้วเรียวยาวที่สัมผัสลิ้นเปียโนสีขาวเป็นเสียงพลงที่หวานซึ้งที่สุดเท่าที่ได้ฟังมา...ความอ่อนหวาน...ความนุ่มละมุน ทุกอย่างอยู่ที่ปลายนิ้วของผู้ชายชื่อ ซากุราอิ โช
ชายหนุ่มร่างโปร่งผิวสีแทนละมือจากเปียโนแก้วกระจ่างใส นัยต์ตาอ่อนหวานมองไปยังหน้าต่างสีใสที่เต็มไปด้วยหมอกจาง ๆ พลางกระชับเสื้อไหมพรมสีน้ำเงินให้แนบสนิทขึ้น เพื่อบรรเทาความหนาวเหน็บของอากาศปลายเดือน
รถส่งจดหมายคันสีขาวแล่นผ่านหน้าบ้าน สายตาเหงา ๆนั่นเริ่มทอประกายแห่งความหวังมากขึ้นเรื่อย ๆ
นั่นไง...คนสงจดหมาย
"เจอแล้ว"ชายหนุ่มยิ้มกว้างด้วยความอิ่มเอมใจ จดหมายเกือบสิบฉบับ มีเพียงฉบบเดียวที่ต้องการ
จดหมายจากจิบะ
ชายหนุ่มลดตัวลงนั่งบนโซฟาสีเบจ...พลิกซองจดหมายนั่นครั้งแล้วครั่งเล่า แล้วก็ต้องอมยิ้มอยู่คนเดียว เมื่อนึกถึงใบหน้าหวานใสของคนส่ง ไอบะ มาซากิ
ถึง โชจัง
เป็นยังไงบ้าง อย่าเพิ่งโกรธนะ รู้หรอกน่าว่าไม่ชอบให้เรียกว่าโชจัง
แต่มันน่ารักนี่นะ เอาเป้ฯว่าฉันจะเรียกก็แล้วกัน
โชจัง โชจัง โชจังจัง (^o^)
อ่านได้ไม่ถึงสองบรรทัด นักร้องคนดังก็ยิ้มแก้มแทบปริ พร้อมกับหลับตาลงจินตนาการภาพคนน่ารักที่เอาแต่งเถียงเค้าเมื่อปีก่อน จะเรียกเค้าว่าดชจังให้ได้ ไม่รู้ว่ามันน่ารักตรงไหน ไอ้คำว่า-จัง-เนี่ย
ตอนนี้ฉันสบายดีล่ะ แต่อากาศหนาวเนอะ เนี่ยมือแข็งจนเขียนอะไรไม่ออกเลย
ทะเลหน้าหนาวที่จิบะสวยมากๆเลย อยากให้โชมาเห็นจัง แต่คงไม่ว่างใช่มั้ย
ไม่เป็นไร ฉันส่งรูปมาให้ดูด้วย มองทะเลไป ฟังเพลงของโชไป
สุขใจมากๆเลย
คนอ่านหยิบรูปสามสี่ใบที่ไอบะแนบมาดูทีละใบ ๆ ทะเลสีน้ำเงินอมเทาสวยก็จริง
แต่ในสายตาโช ไอบะสวยกว่าเป้ฯไหน ๆ รูปใบสุดท้าย ร่างโปร่งบางผิวขาวสะอาด
นัยต์ตาสีน้ำตาลอ่อนสีเดียวกับเส้นผมสะบัดพริ้วไปตามแรงลม
ยูสุเกะน้องชายคงถ่ายให้สินะ
น้องชายฉัน ยูสุเกะน่ะจำได้ใช่มั้ย ก็บอกว่าเพลงของโชเพราะล่ะ พูดจากใจจริงเลยนะ อืม…ลืมบอกเลยอีกเรื่องหนึ่ง อีกไม่กี่เดือนฉันก็จะเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วนะ สอบครั้งนี้ก็จะพยายามล่ะโชก็เหมือนกัน พยายามเข้าน่ะ ( ^ O ^) อืม…….ไม่มีอะไรจะเขียนแล้ว…มือเย็นมาก ๆเลย แค่นี้ก่อนนะ
ปล. รักษาสุขภาพล่ะ ใส่เสื้อหนา ๆนะจะได้ไม่เป็นหวัด
มาซากิ
คนอ่านมีแต่รอยยิ้ม…….ยิ้มที่เป็นสุข………พับจดหมายเก็บใส่ลิ้นชักรวมกับจดหมายเดิมเป็นสิบ ๆฉบับจดหมายที่มีคนเพียงคนเดียวเขียนมา ไอบะ มาซากิ
+ + + + + + + + + +
“ รออะไร “ถามคนถูกถามส่ายหน้าช้า ๆ แต่ดวงตากลมใสยังคงมีความหวัง…ชะเง้อรออะไรบางอย่างที่ตัวเองรู้ดีว่าคงไม่มีทาง…แต่ทั้ง ๆที่รู้ก็ยังเฝ้ารอทุกครั้งที่ส่งจดหมายไป “ รอจดหมายจากเจ้านักร้องดังนั่นล่ะสิ ““ อืม “พยักหน้าตอบ“ เลิกรอสักทีเถอะ รู้ไม่ใช่เหรอว่าไม่มีทาง”“ โชจังคงไม่ว่าง ก็นักร้องดังนี่น่า…เนอะ…ยุสุเกะ”หันมาพูดกับน้องชาย“ นี่เค้าไม่เรียกว่ารู้ อากาศเย็นมากแล้วนะ เข้าบ้านเหอะ”น้ำเสียงที่พูดกระชากเหมือนรำคาญ แต่ใจจริงก็อดสงสารไม่ได้“ ยูสุเกะ เข้าไปก่อนเถอะ จะรออีกนิดน่ะ”ยังยิ้ม…ยังร่าเริง…ไม่เคยหมดความหวังเลยสักครั้ง“ มาซากิ! ““ นะ…ยูสุเกะ…พี่จะรอ”“ ตามใจ”น้องชายกระแทกเสียงด้วยความโมโห ตลอดเวลาเกือบหนึ่งปีที่ผ่านมาไอบะเขียนจดหมายไปหาซากุราอิ โชทุกเดือน มีเพียงครั้งเดียวเท่านั้นที่ได้ตอบกลับมาจากคนใจแข็งนั่น…ซองจดหมายสีน้ำตาลเข้มพร้อมกับMDสีเงินแปะรูปกระต่ายสีขาวข้างล่างมีข้อความสั้นเป็นภาษาอังกฤษ ~ Our song~
กระดาษสีขาวลายกระต่ายที่ค่อนข้างยับเพราะเจ้าตัวอ่านแล้วอ่านอีก ข้อความเดิม ๆ ไอบะอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนท่องได้ขึ้นใจแล้วมั้ง
ถึง มาซากิ
MDที่ส่งมาให้เป็นเพลงที่มีแค่นายได้ฟังคนเดียวเท่านั้น เพลงของเรา…เก็บเอาไว้ฟังนะ เพลงนี้เพื่อนายคนเดียว….
รักษาสุขภาพด้วย… โช
ไอบะเก็บกระดาษสีขาวลงลิ้นชัก นิ้วเรียวกดปุ่มเพลย์…..
บทเพลงแห่งความรัก…..กำลังก้องอยู่ในโสตประสาท
+ + + + + + + + + + + + + + +
ภายในห้องกระจกใส…ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสบาย ๆ นั่งฟังเสียงผลงานตัวเองที่อะเร้นไว้เมื่อวันก่อนอีกครั้งหาข้อผิดพลาดให้น้อยที่สุด….ก่อนที่จะออกวางจำหน่ายเป็นซิ้งเกิล…
“ เร็วกว่าที่คิดนะ ซากุราอิ “ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง นัยตาสีเข้มแตะไหล่เบา ๆ“ แต่งไว้นานแล้ว แล้วนายล่ะมัตสึจุน ได้ข่าวว่ากำลังหานักร้องใหม่อยู่ไม่ใช่หรือไง”มัตสึโมโตะ จุนนักแต่งเพลงชื่อดังที่ใคร ๆก็รู้จักกันในนาม M. JUN จุนเป็นเพื่อนสนิทกับโชมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลายจนกระทั่งเข้ามหาวิทยาลัยโชเรียนที่ญี่ปุ่นจบจากมหาวิทยาลัยอับต้นของประเทศ…ส่วนจุนเลือกเข้าเรียนที่ประเทศอเมริกาในมหาลัยที่มีชื่อเสียงเกียวกับดนตรีโดยเฉพาะเพราะฉะนั้นจึงไม่ต้องสงสัยในฝีมือเลยแม้แต่น้อย“ เออสิว่ะ…ลำบากชะมัด…บางคนสวยแต่เสียงห่วย…บางคนเสียงพอไปวัดไปวา…แต่หน้าไม่ผ่านว่ะ”พูดถึงคนที่มาออดิชั่นอย่างเซ็ง ๆ ทำไมคนเก่งมันหายากจังว่ะ…
~เฮ้อ~
โชส่ายหัวยิ้ม ๆกับอาการของเพื่อนรักที่ไม่เปลี่ยนแปลงพูดอะไรไม่เกรงใจความรู้สึกคนอื่นเลย“ ยิ้มอะไรของนายว่ะ…ซิงเกิ้ลใหม่…เพลงอะไร”“ Our song กับ White Christmas Eve”ทันทีที่โชบอกชื่อเพลงจบ จุนก็ขำกระจาย“ โอ๊ย…ไอ้โช…เพลงยังกับเด็กและนี่ถ้าเดาไม่ผิดแกต้องวางขายวันที่24ด้วยใช่มั้ย”“ ใช่…วางขายพร้อมคอนเสริตรอบพิเศษที่โตเกียวโดม”“ เอาจริงอ่ะ…งั้นก็อีกไม่ถึงเดือนอ่ะดิ”โชพยักหน้าแทนคำตอบ นึกถึงคนพิเศษที่เค้าอยากให้มาด้วย…คนเพียงคนเดียวที่เค้าตั้งใจจะมอบเพลงนี้ให้เป็นของขวัญวันเกิด……
เพลงที่ทำให้เค้ามีวันนี้…เพลงที่ทำให้เค้าเข้มแข็ง…เพลง
to be con....naja
